آشنایی با ورزش بدمینتون

این بازی كه با راكت و توپ پردار در سالنهای سرپوشیده اجرا می شود برای اولین بار در هند اجرا شد و پس از آن به انگلستان برده شد. در هندوستان این بازی را پونا(Poona) می نامیدند. افسران ارتش انگلیس كه در آن كشور مستقر شده بودند این بازی را آموختند و آنرا به انگلستان برده و به دوستان خود معرفی كردند.

چون برای اولین بار این بازی در مجلس ضیافتی كه در قصر بدمینتون برپا شده بود انجام گرفت از آن پس بازی پونا را بدمینتون نامیدند. این بازی به سرعت در اكثر كشورهای جهان گسترش یافت.

در سال 1934 فدراسیون بین المللی بدمینتون را "سر جرج توماس" بنیان نهاد. بعدها این بازی در محیط باز نیز انجام شد. در حال حاضر زبده ترین تیمهای بدمینتون دنیا را كشورهای آسیایی مانند چین، اندونزی، تایلند، هند، سنگاپور، ژاپن و كره جنوبی و زبده ترین تیمهای بدمینتون اروپا را كشورهای انگلستان، دانمارك، سوئد، بلژیك و آلمان تشكیل می دهند.

پیدایش بدمینتون در ایران حدود یكصد سال پیش با ورود انگلیسیها به جنوب كشور بخصوص شهرهای نفت خیز خوزستان متداول شد.

اولین زمین بدمینتون حدود صد سال پیش در سالنی در شهر مسجد سلیمان خط كشی و مورد بهره برداری قرار گرفت و سرانجام در سال 1351 فدراسیون بدمینتون ایران تأسیس گردید.

ویژگیهای بازی بدمینتون:

این ورزش شامل انواع حركات دویدن، پریدن، ضربه زدن و خم شدن و كشش بدن بصورت سریع بوده و برای بازیكن لذت بخش است. این ورزش برای سلامت بدن بسیار مفید بوده و موجب تقویت كامل قدرت، استقامت، سرعت و چابكی و ورزیدگی بدن می شود.

قدرت تشخیص، احساس رقابت و رضایت و تمركز حواس و سرعت انتقال فكری و بدنی( عصبی و عضلانی) را تقویت می نماید. ضمناً در طی تمرینات و مسابقات موجبات آشنایی و دوستیهای بیشتر را فراهم می نماید.

مختصری از روش و اصول بازی بدمینتون:

بازی بدمینتون بر روی زمینی به شكل مستطیل اجرا می شود كه توسط یك تور به دو قسمت مساوی تقسیم شده است.

این بازی به دو صورت انفرادی و دو نفر( دوبل) انجام ی گیرد. در بازیهای انفرادی، در هر قسمت زمین یكنفر و در بازیهای دوبل در هر قسمت زمین دو نفر قرار می گیرند و بازیكنان توپ را از روی تور به طرف یكدیگر طوری می زنند كه به زمین حریف مقابل برخورد نماید و یك امتیاز یا زدن سرویس را بدست آورند. توپ بدمینتون حتماً باید در فضا بین بازیكنان رد و بدل شود و در صورتیكه توپ روی زمین بازی بافتد، بازی متوقف خواهد شد.

یك مسابقه شامل سه گیم است و برنده كسی است كه دو گیم از سه گیم را برده باشد. هر گیم در بازی انفرادی و دوبل مردان 15 امتیاز و در بازی بانوان انفرادی 11 امتیاز و دوبل بانوان 15 امتیاز است. پس از پایان هر گیم بازیكنان زمین را عوض می كنند.

اندازه و ابعاد زمین بدمینتون:

زمین بازی دو نفره(دوبل):

طول 40/13 متر

عرض10/6 متر

زمین بازی یكنفره ( سینگل)

طول 40/13 متر

عرض18/5 متر

سالن بازی:

ارتفاع سقف نباید كمتر از 62/7 متر از مركز میدان بازی باشد. در مواردی كه فقط یك میدان وجود دارد باید حداقل یك متر اطراف آن خالی بوده و اگر دو زمین در كنار هم است این فاصله باید حداقل 22/1 متر باشد.

رنگ كف سالن باید یكنواخت و تیره انتخاب گردد.

رنگ سبز تیره توصیه می شود. دلیل تیره بودن رنگ كف زمین این است كه نور را منعكس نكند.

نور:

در طی روز بهتر است نور كافی از سقف بتابد اگر چنین امكانی نباشد از پنجره های كنار میدان بازی نور بتابد هر پنجره ای كه روبروی بازیكنان قرار دارد، باید كاملاً تیره و بسته باشد.

در شب و یا در سالن باید نور چراغ بالای هر طرف زمین بفاصله در حدود 4 متر ارتفاع و حدود 1 متر بیرون از سطح زمین نصب شود قدرت تمامی چراغهای سالن باید 2000 وات باشد.

پایه ها:

پایه ها یا میله های تور باید 55/1 متر ارتفاع داشته باشد. پایه های فلزی بر كف سالن در كنار خط میانی میدان نصب شوند.   در صورتیكه نصب آن ممكن نباشد، باید پایه ها بر كف سالن بوسیله وزنه سنگین مهار شوند. قطر هر پایه نباید بشتر از 4 سانتی متر باشد.

تور:

تور باید از نخ طبیعی یا بافت مصنوعی ظریف و به رنگ تیره بصورت بافت مشبك مربع به ابعاد حداقل 5/1 تا حداكثر 2 سانتی متر بعرض 76/0 متر باشد و محكم از پایه ای به پایه دیگر كشیده شود. فاصله فوقانی تور از سطح زمین در نقطه مركزی تور باید 524/1 متر و در كنار پایه 55/1 متر باشد و لبه آنرا نواری سفید بعرض 75 میلیمتر در برگیرد بطوریكه طناب و یا سیمی از آن بگذرد و به پایه ها محكم گردد.

مشخصات و اندازه وسایل ورزشی:

توپ( شاتل):

وزن توپ بدمینتون باید 73/4 الی 50/5 گرم باشد و 14 تا 16 پرك بر قسمت چوب پنبه ای انتهای آن كه به قطر 5/2 تا 7/2 سانتی متر است قرار گیرد. در ازای هر پرك 4/6 تا 7 سانتی متر است. نوك فوقانی پركها، باید به عرض 4/5 الی 4/6 سانتی متر گسترده باشد و با نخ یا ماده مناسب دیگری محكم شود.

راكت:

راكت بدمینتون به دو صورت فلزی و چوبی مورد استفاده قرار می گیرد و معمولاً با نخ روده و با نایلون تاركشی شده است. وزن راكت بدمینتون بعد از تاركشی باید حدود 140 گرم باشد.

لباس بازیكنان:

طبق قانون لباس بازی بدمینتون به رنگ سفید می باشد

تاریخچه شنا

ظهور و گسترش شنا، ریشه در احتیاجات عصر انقلاب صنعتی و شهرنشینی اواخر قرن نوزدهم دارد. این توسعه ابتدا از انگلستان آغاز شد و از آنجا به قاره اروپا و آمریکا و سرانجام به همه دنیا گسترش یافت.
اولین استخرهای سرپوشیده به ترتیب در شهرهای لیورپول ۱۸۳۸، وین ۱۸۴۲ و برلین ۱۸۵۵ ساخته شد و بعد از آن اولین تشکیلات شنا شکل گرفت.
در سال ۱۸۶۹ برخی از باشگاههای لندن به انجمن شنای «متروپولتین» پیوستند که در سال ۱۸۷۴ به انجمن شنای بریتانیا تبدیل شد. در سال ۱۸۸۴ اتحادیه شنای آماتور شکل گرفت و دو سال بعد با انجمن شنای بریتانیا تلفیق شده، «انجمن شنای آماتور بریتانیا- ASA» را پدید آوردند.
سرانجام با عبور کاپیتان متیو وب از کانال مانش در سال ۱۸۷۵ و پدید آمدن باشگاهها و فدراسیونها در کشورهای مختلف اروپا، آمریکا و استرالیا، شنا محبوبیت یافت وارتباطات و مسابقات بین‌المللی شروع شد.
در آن زمان رشته‌های شنا تا بدین حد متنوع نبودند. تا مدتها شنای قورباغه و شناهایی که از شنای قورباغه نشات گرفته بود مثل شنای زیربغل و شنای پشت حکمفرما بودند. بعدها شنای انگلیسی پهلو دست بالا به وجود آمد که هنگام استراحت، دست بالا قرار می‌گرفت.
تروجن با مشاهده بومیان آمریکایی، استراحت دست را به تناوب، خارج از آب قرار داد و این شنا را با یک ضربه پای قورباغه ترکیب کرد.
پیشرفت بعدی اجرای دو ضربه پا در یک دور شنا بود یعنی یک ضربه در هر حرکت دست که موجب کوتاهتر و سریع شدن حرکات دست شد. بعدها ضربه عمودی پا جایگزین ضربه پای شنای قورباغه شد و شنای کرال سینه متولد شد. ریچارد کاویل استرالیایی این حرکت را در اوایل قرن بیستم با نام ضربه کرال استرالیایی با چهار ضربه پا معرفی کرد و در سال ۱۹۵۶ هموطن او سسیل هیلی این حرکات را به اروپا برد. در همین زمان کرال در آمریکا پیشرفت کرد و بالاخره شیوه آمریکایی شش ضربه پا جهان را فتح کرد.
شنای پشت هم همین الگو را دنبال می‌کرد تا سال ۱۹۰۸ شیوه سُنتی شنای پشت حاکم بود ولی از المپیک ۱۹۱۲ قهرمانان تنها کرال پشت را اجرا کردند.
تا قبل از ساخت سکوی شیرجه، شناگران در آب «استارت» می‌زدند یعنی قبل از شروع مسابقه در آب می‌ایستادند یا دراز می‌کشیدند.
در سال ۱۹۳۳ یک آمریکایی به نام «هنری میوز» نوع جدیدی از شنای قورباغه را در مسابقات به نمایش گذاشت او زمان استراحت (Recovery)، دست‌ها را مانند کرال سینه خارج از آب قرار می‌داد و شنای پروانه را توسعه داد. نزدیک به دو دهه فرق زیادی بین این روش و قورباغه قایل نبودند، کاربرد هر دو شیوه در شنای قورباغه بود و حتی شناگر می‌توانست هنگام مسابقه یکی را به دیگری تبدیل کند. اما این شیوه درگیری‌های زیادی ایجاد کرد.
تا آنجا که مجله سویمینگ تایمز این‌گونه از المپیک ۱۹۴۸ لندن گزارش داد:
«توفان جدیدی وزیدن گرفته است که می‌تواند به شکاف درفینا منجر شود.»
هشدار سویمینگ تایمز از آنجا بود که هفت نفر اول شنای ۲۰۰ متر قورباغه در فینالی که در ویمبلی برگزار شد از شنای پروانه استفاده کرده بودند و به این ترتیب بگومگوهای شدیدی در کنگره فینا بوجود آمد.
سرانجام از بین ۷۳ رای دهنده در فینا ۴۲ نفر رای بر جدایی شنای پروانه از شنای قورباغه دادند و اعلام کردند تدوین قوانین و مقررات مسابقات شنا باید به «سازمان اداری فینا» ارجاع شود.
سازمان اداری فینا در هشتم اگوست ۱۹۴۸ پیشنهاد کنگره را پذیرفت. اما IOC از افزایش برنامه شنای المپیک خودداری کرد. ریتر دبیر افتخاری فینا در ۱۱ آگوست ۱۹۴۸ در نامه‌ای به همه اعضای سازمان اداری از آنان خواست تصمیم جدی اتخاذ کنند.
از میان ده عضو، نه عضو به درخواست ریتر پاسخ دادند که سه نفر شنای پروانه را شنایی کاملاً جدید و مجزا از قورباغه دانستند و شش عضو آن را هم‌ردیف شنای قورباغه می‌دانستند. به این ترتیب با وجود مخالفت رییس وقت فینا، باز هم دو شیوه شنا به شنای قورباغه رسمیت یافت.
در سال ۱۹۳۵ جک سیگ شناگر آمریکایی نوعی ضربه پا مانند دم ماهی را ابداع کرد او و مربی‌اش آرم بروستر شنای «دولفین قورباغه‌ای» را به وجود آوردند. این نوع شنا به دلیل شکل عمودی حرکتش تا سال ۱۹۵۲ به عنوان شنای پروانه و زیر مجموعه شنای قورباغه محسوب می‌شد. سرانجام در کنگره فینا که به مناسبت المپیک هلسینکی برگزار شد، شنای قورباغه و پروانه از هم جدا شدند و شنای دلفینی با نام شنای پروانه پذیرفته شد.
در مسابقات المپیک ۱۹۵۶ هنگامی که ما سارویورکاوا قهرمان المپیک و چند تن دیگر از شناگران بیشتر مسیر را در زیر آب شنا کردند مشکلاتی جدید شکل گرفت. کنگره فینا تصمیمی جدید اتخاذ کرد که به دنبال آن شنای زیرآبی حذف شد و شناگران موظف شدند هنگام هر شروع و برگشت سر خود را به شکلی قرار دهند که آب را بشکافد. فقط در شنای قورباغه فرو رفتن در آب مجاز بود ولی در هر دو (چرخه) سر باید یکبار آب را می‌شکافت. کنگره فینا در المپیک ۱۹۸۸ تصمیم گرفت شنای زیرآبی را به میزان حداکثر ۱۵ متر مجاز بشمارد چون در این دوره استفاده از ضربه دولفین در شنای کرال پشت افزایش یافت.
پرافتخارترین شناگر المپیک در همه دوره‌ها، مارک اسپتیز آمریکایی بود که در بازیهای مونیخ موفق به کسب هفت مدال طلا شد که چهار مدال انفرادی و سه مدال در رقابتهای امدادی و همراه با سایر هم تیمی‌هایش بود.
در بین زنان نیز کریستین اتو با کسب شش مدال طلا در المپیک ۱۹۸۸ سئول که شامل چهار طلای انفرادی و دو طلای امدادی بود پرافتخارترین زن در مسابقات شنای المپیک محسوب می‌شود.
برخی از مسابقاتی که در حال حاضر فینا برگزار می‌کند عبارتند از:
مسابقات شنای قهرمانی جهان
مسابقات جام جهانی شنا
مسابقات نخبگان شنای جهان
مسابقات جهانی شنا در استخرهای کوتاه مسیر (۲۰ مسیر)

دارت

سرگرمی و ورزشی است که در آن چند بازیکن پیکانهائی را با دست به سوی یک صفحه هدف پرتاب می‌کنند. بازیکنی که پیکان‌های بیشتری را نزدیک به مرکز هدف بنشاند برنده است. صفحه هدف چوبی و مسطح که "بورد" نامیده می‌شود از چند حلقه رنگین که به فاصله‌هایی معین نقاشی شده تشکیل می‌گردد که هر پرتاب در داخل یکی از حلقه‌های رنگین امتیاز مخصوص به خود را دارد.

احتمالا" نخستین بار این تفریح در سده‌های میانه در انگلیس انجام شده است.

در دوره‌های جنگ در قرن 18، بطریهای خالی مشروبات الکلی و نشانه گیری برای انداختن چوب کبریت از فاصله دور به داخل این بطریها یکی از سرگرمی‌های سربازها بود که بعدها بطریها تبدیل به تخته مسطح شد و با تکه چوبهای تراشیده شده به پیکان‌های کوچک و نوک تیز بدل گشتند.

از آنجا که هر وسیله سرگرمی و وقت گذرانی از دید قشر مرفه و سطح بالای جوامع دور نمی‌ماند، دارت و پرتاب دارت نیز به سرعت مورد توجه شاهزادگان و ثروتمندان اروپایی قرار گرفت و در مدت زمان کوتاهی تا حدی در میان آنها شایع شد که گاه ساعتها را به این بازی مفرح اختصاص می‌‌دادند و بر سر پرتاب دارت با هم شرطبندی هم می‌‌کردند.

در این میان هنری هشتم (Henry VIII) یکی از شاهانی بود که لذت زیادی از این بازی می‌‌برد و حتی به یکی از نجارهای معروف و به نام زمان خود دستور داد تا یک دست کامل از بورد دارت و نیزه‌های کوچک چوبی را با آرم سلطنتی بسازد تا به معشوقه زیبای خود (آنه بولین) هدیه کند. وی همچنین در میان شاهزادگان خوشگذران انگلیسی مسابقاتی را با جوایزی در خور توجه ترتیب داد.


این ورزش در امریکا مثل تمام ورزشهای دیگر تاریخچه خاص خود را دارد و مردمان این سرزمین شیوه مخصوص خود را برای انجام هر ورزشی دارند. پرتاب دارت هم مثل سایر رشته‌های ورزشی توسط مهاجرینی که به این قاره نقل مکان کرده بودند راه یافت. دارت در امریکا بیشتر در میان مردمان انگلوساکسون رایج شد.

اما امروزه دارت از یک بازی تفننی پا را فراتر گذاشته و در حال حاضر در حدود 1900 قانون درخصوص این بازی تبیین شده است. اندازه بورد به شکل استانداردی تعیین شده و اندازه دارتها هم ثابت است. تیمهای دارت کشورهای اروپایی در لیگهای ورزشی به رقابت می‌‌پردازند و در سراسر جهان بازیهای هیجان انگیز و جالبی را رقم میزنند

گُلْف

یکی از بازیهای فضای آزاد است که در آن بازیکنان بطور فردی یا تیمی بوسیله چوبهای گوناگون ویژه‌ای توپ کوچکی را درون سوراخی در زمین می‌اندازند. در آیین‌نامه بازی گلف این بازی را اینگونه تعریف کرده‌اند: "گلف پرتاب یک توپ از نقطه آغاز بازی به درون یک سوراخ است که بوسیله یک یا چند ضربه پیاپی و بر طبق قوانین مشخصی صورت گرفته باشد." باور عموم براینست که خاستگاه گلف سرزمین اسکاتلند است. این بازی از چندین سده پیش در بریتانیا بازی شده است. نخستین قوانین رسمی این رشته در شهر ادینبورگ اسکاتلند نوشته شد. در آلمان در سده 14 معمولا" این ورزش اغلب روی یخ انجام می‌شد. واژه " گلف" از واژه‌های قدیمی اسکاتلندی " "Golve و " "Goff گرفته شده که در اصل مشتقی از واژه آلمانی میان‌سده‎ای "Kolf" بوده است. این اصطلاح kolf به معنای باشگاه است. در سده 16 واژه گلف برای این بازی به صورت بین المللی تصویب شد. این بازی با اینکه معمولاً به عنوان بازی مرفّهان و نخبگان بشمار می‌آید امروزه در میان طبقات دیگر هم محبوبیت یافته و بازیگران بیشتری را از سراسر جهان به خود جلب می‌کند.

زمین گلف حدود سی چهل هزار متر مربع وسعت دارد. برای بازی گلف کفش ویژه میخداری نیاز است تا به هنگام ضربه زدن پای بازیکن نچرخد. لباس گلف هم برای راحتی حرکت بدن و از جنس مخصوص درست شده است. برای گلف‌بازی ساک ویژه‌ای نیاز است تا چهارده چوب گلف را در خود جای دهد. این ساک در زیر خود چرخهایی دارد که به گلف‌باز اجازه می‌دهد تا ساک و چوبهای خود را براحتی در سراسر زمین بهمراه ببرد. هر کدام از این چوبها برای زدن ضربه‌های گوناگونی بکار میروند. هر بازی گلف بین چهار تا پنج ساعت طول می‌‌کشد ودارای قوانین خودش است

گلف در ایران
در ایران نخستین زمین استاندارد چمن برای گلف در دوره پهلوی و در باشگاه انقلاب تهران به کار افتاد که هنوز هم فعال است. زمینهای خاکی دیگری نیز در برخی شهرستانها مانند مسجدسلیمان از سی سال پیش برای گلف آماده و بکار گرفته شده اند. امروزه طرحهای اجرایی چندی در دست اقدام است تا در محوطه دانشگاه تهران، هتلها و همچنین در زمینی میان چالوس و نوشهر زمینهای گلف ساخته شود. تیم ملی گلف بانوان ایران از سال 1380 آغاز بکار کرده و دوره‌های مسابقه انتخابی برای تیم ملی نیز میان گلف‌بازان شهرهای گوناگون ایران انجام شده است. در ایران فدراسیون گلف لیگهایی میان باشگاه‌های کشور برگزار می‌کند. تا امروز استانهای خوزستان، تهران، اصفهان، فارس و قم دارای باشگاه‌های گلف هستند

ورزش گلف از کجا آمده است؟

ورزش گلفاین سوالی است که شاید خیلی از شما تا به حال از خود پرسیده اید و البته شاید برخی بدانید که اسکاتلند یکی از خاستگاههای این ورزش دوست داشتنی است. شما چه فکر می کنید. مقاله زیر ار بخوانید تا در مورد گلف بیشتر بدانید.

آنچه که قطعا" مسلم است این است که همه ما می دانیم گلف از اسکاتلند آمده. اسکاتلندیها از زمانهای بسیار قدیم به این ورزش علاقه زیادی داشتند و برای انجام بازی های آن باشگاه هم داشتند که همه بازیکنان عضو آن بودند. گلف از همان زمان (قرن 15 میلادی) نیز به شیوه امروزی بازی می شد، توپ کوچک و سفید گلف را با چوب مخصوص روی زمین هل می دادند تا در سوراخی که در زمین چمن تعبیه شده بود بیفتد.

در حقیقت اولین نشانه های این ورزش در زمان شاه جیمز دوم (اسکاتلند) دیده شد ، کسی که در سال 1457 انجام دو ورزش فوتبال و گلف را ممنوع اعلام کرده بود.جیمز معتقد بود که با انجام این بازیها تیرکمانداران ارتش اسکاتلند از آمادگی رزمی دور می شوند. در سالهای 1471 و 1491 به ترتیب شاه جیمز سوم و چهارم نیز قانون تحریم را تمدید کردند. اما گلف این بازی جالب به صورتهای مختلف در اسکاتلند و کشورهای اطرافش ادامه یافت ، تا زمانیکه در سال 1744 اولین قوانین رسمی این رشته در ادینبورگ (Edinburgh) نوشته شد و پس از آن هر گلف باز آماتوری هم میتوانست با تکیه بر آن قوانین به انجان ورز مورد علاقه اش بپردازد.

اما آیا میتوان گفت که اسکاتلندیها مخترع گلف بوده اند؟
جواب این است: نمیتوان پاسخ کاملا" قطعی داد، چرا که شواهد مستدلی وجود دارد که نشان می دهد اسکاتلندیها خودشان از ورژنهای دیگری از این ورزش تاثیر گرفته اند. USGA اتحادیه گلف آمریکا در این زمینه می گوید: "در حالیکه بسیاری از اسکاتلندیها مدعی این مساله هستند که بازی گلف از کشور آنها به سراسر اروپا پخش شده شواهدی وجود دارد که نشان میدهد نخستین بار بازی توپ و چمن در فرانسه، آلمان و کشورهای لوکزامبورگ، هلندو بلژیک بازی میشده!" در آلمان در قرن 14 معمولا" این ورزش اغلب روی یخ انجام می شد و شبیه همان گلف روی چمن با ضربه چوب مخصوص به توپ از نقطه A به نقطهB هدایت می شد.

شاید به نظرتان بیاید که این ورزش شبیه هاکی ست. درسته؟
اما اینطور نیست، فقط چون این بازی در آلمان روی یخ بازی می شد ممکن است این تصور اشتباه را به وجود آورد. آلمانها و اسکاتلندیها هر دو در رواج این ورزش شریک بودند و در حقیقت کلمه " گلف" از تلفیق دو کلمه اسکاتلندی و آلمانی به وجود آمده که البته به علت علاقه زیادی که اسکاتلندی به انجام این بازی داشتند این باور در طول سالها میان مردم گسترش یافت که اسکاتلندی ها مخترع این بازی بوده اند. البته اسکاتلندی ها به جای یخ در زمینهای چمن کاری شده بازی میکردند.

آیا این فرضیه صحت دارد که آلمانها گلف را اختراع کرده اند؟
نه، اینطور نیست چرا که قبل از آن در بعضی کشورهای اروپایی نیز بازی می شد که اسناد معتبری از آن کشورها در دست نیست و در این جا نیز ما نمی خواهیم این مساله را انکار کنیم که اسکاتلندی ها نقش به سزایی در شکل گرفتن تاریخ این ورزش داشتند. مردم این کشور پیشرفتهای چشمگیر و قابل ملاحظه ای در گلف داشتند.

ریشه کلمه گلف از کجا آمده؟
آیا کلمه ایست که از حروف عبارت: فقط برای مردان ، ممنوع برا ی زنان Gentleman Only, Ladies Forbidden سرچشمه گرفته؟

جواب این است: خیر!
گلف مشتقی از این عبارت نیست و اگر پیش از این چنین چیزی شنیده بودید سریع آن را فراموش کنید و کسی را که به شما آن را گفته پیدا کرده و او را نیز از اشتباه درآورید! مانند اکثر کلمات مدرن امروزی کلمه " گلف" از زبان گویش محلی و قدیمی گرفته شده. البته بخشی از ریشه شناسی کلمه " گلف" از کلمات قدیمی اسکاتلندی " "Golve و " "Goff گرفته شده که در اصل مشتقی از کلمه آلمانی قرون وسطایی Kolf " " بوده است.

این اصطلاحkolf به معنای باشگاه (Club) است. در قرن 16 کلمه گلف برای این بازی به صورت بین المللی تصویب شد

تیراندازی

تیراندازی با تیر و کمان یکی از قدیمی‌ترین ورزشهایی است که هنوز هم انجام می‌شود. در اینجا نمیخواهیم شما را به زمانی ببریم که انقلاب تیر اندازی انجام شده، بلکه می‌‌خواهیم از تاریخ بشر و انسان بگوییم.

شاهدان قدیمی که تیراندازی را از زمانهای بسیار دور در انجام میدادند شاید بتوان تاریخ انجام آن را به "عصر سنگی" نسبت دادند (در حدود 20000 سال قبل از میلاد مسیح). مردمان اولیه زمانی که در مصر باستان زندگی میکردند از تیر و کمانهای ابتدایی استفاده می‌‌کردند که قدمت استفاده از این ابزار به چیزی حدود 5 هزار سال پیش از شروع اولین نشانه‌های جنگاوری در روی کره زمین بر می‌گردد.

در چین قدمت تیر اندازی به زمان حکومت سلسله شانگ (در حدود سالهای1027 تا 1766) بر می‌گردد. در زمان جنگ ارابه‌ای هر تیمی از سه مرد تشکیل می‌‌شد، یک راننده ارابه، یک نیزه دار، و یک تیر انداز. در زمان حکومت ژو Zhou از 256 تا 1027 قبل از میلاد، خاندان سلطنتی در مسابقات تیر اندازی شرکت میکردند که با مراسم جشن و موسیقی و ... همراه بود.


گسترش در آسیا
هنگامی که چینی‌ها در قرن 6 میلادی ژاپنیها را با تیر اندازی آشنا کردند، این مساله تأثیر برجسته و شگرفی روی رسوم و سنن مردم آسیای شرقی گذاشت. یکی از هنرهای رزمی ژاپنیها به نام Kyujutsu (کمان و نیزه) که امروزه در این کشور با نام کیودو (Kyudo)یکی از روشهای کمان داری است، از ورود تیر اندازی در همان دوران سرچشمه گرفته است. کیدوی مدرن و پیشرفته یکی از متدهای پیشرفت و بهبود فیزیکی، ذهنی و روحی است.


در دوران یونانی-رومی، کمان و نیزه بیشتر برای شکار و کارهایی از این قبیل مورد استفاده قرار می‌‌گرفت تا جنگ و ستیز و خونریزی! تیراندازان در مواقع دیگر سال در کار گاه‌های کوزه گری و سفالگری دیده می‌شدند. البته این شاخه ورزشی به سرعت در آسیای شرقی و کشورهای مجاور آن توسعه یافت. آشوریها و پارتها جزو کسانی بودند که در توسعه این ورزش رزمی گامهای بلندی برداشتند. از آتیلا اسطوره تیر و کمان در سده‌های پیشین، هنوز به نیکی یاد می‌شود.

اساطیر تیراندازی
در قرنهای پیشین محبوبیت تیر اندازی به قدری بود که حتی تأثیر آن را در ادبیات قومی و شعر سرایی هم می‌توان دید. حتی در تصویر سازیهایی مانند رابین هود که از معروفترین و مطرحترین چهره‌های این عرصه به شمار می‌رفت.

مراجع مختلف و متعدد در خصوص تیر اندازی حاکی از وجود داستانها و افسانه‌های گوناگونی در ادبیات کهن یونان است. اولیس (Ulysses) قهرمان حماسه اودیسه منسوب به هومر (Homer) شاعر نابینای یونانی در کتاب بیستم یکی از بهترین نمونه‌های این افسانه‌ها است. اولیسز به واقع یکی از قهرمانان تیر اندازی در اساطیر است. پنه لوپه (زوجه اودیسوس) فکر میکرد که همسرش بعد از 20 سال غیبت پس از جنگ بزرگ تروا (Troy) هرگز باز نمی‌گردد. خواستگاران فراوانی او را احاطه کرده بودند، اما بالاخره اولیس از جنگ تروا بازگشت و در قالب یک چوپان به زندگی اش ادامه داد و با استفاده از تیر و کمان و مهارتش در این رشته توانست به همسرش خبر دهد که چه کسی است!! ادبیات انگلیس همچنان به اسطوره‌های خود در این رشته و تأثیر آن در ادبیات کهن کشور افتخار می‌کند.



تأسیس فدراسیون جهانی
اولین رقابتهای رسمی و سازمان دهی شده تیراندازی در فینسبری (Finsbury) انگلستان در سال 1583 برگزار شد که حدود 3000 شرکت کننده داشت. در طول جنگ 30ساله سالهای 1618 تا 1648 که استفاده از سلاح‌های آتش زا باب شده بود، تیر و کمان دیگر کاربرد چندانی نداشت و کم کم به یک ورزش و رقابت هیجان انگیز و سرگرم کننده تبدیل شد.

بدنه اصلی سازمان تیر اندازی بین المللی با نام فدراسیون تیر اندازی (FITA) در تاریخ 4 سپتامبر 1931 در لهستان با حضور 7 کشور (فرانسه، چک، سوئد، لهستان، مجارستان، ایتالیا و ایالات متحده امریکا) تأسیس شد. پس از آن با انجام مسابقات زیر نظر اتحادیه رسمی پس از مدتی این رشته به بازیهای المپیک هم راه پیدا کرد. به طوریکه به سرعت برایش قوانین جهان وضع کردند و رقابتهای قهرمانی آن هم شهرت جهانی پیدا کرد.

جوجیتسو

(در ژاپنی: 柔術 تلفظ: جوجوتسو) یکی از ورزش‌های رزمی است.

در حدود 3000 سال قبل کشاورزان و روستائیان ژاپنی برای مقابله با سارقان و سربازان امپراتوری که به قصد چپاول آنان هجوم میاوردند اقدام به ابداع فنون و حرکاتی کردند که امروزه ما آن را به نام جوجیتسو میشناسیم.

این حرکات شامل بر ضربه زدن - گرفتن - پرتاب کردن - و فشار آوردن بر روی مفاصل حریف بود در دورانهای مختلف استادان این فنون با تعلیم و گسترش این فنون باعث پیشرفت و تکامل کیفی و کمی تکنیکهای جوجیتسو شدند

در این میان نیز استادانی بودند که با تکمیل و توسعه بخشی از این فنون و حذف حرکات مرگبار و خطرناک جوجیتسو ورزش جدیدی را ابداع کردند. مانند پروفسور جیگارو کانو که ورزش جودو را به جهانیان معرفی نمود .

در حدود 45 سال قبل با ورود مستشاران خارجی که برای آموزش نیروهای پلیس به ایران آمده بودند اولین تکنیکهای نوین این ورزش به ایرانیان معرفی شد و همچنان این روند ادامه داشت و انحصاراٌ در اختیار نیروهای نظامی و انتظامی بود و با نام فنون دفاع شخصی در ایران شناخته و تدریس می‌شد .

استادان فنون رزمی در ایران هر کدام با سلیقه و در حد توان خود اقدام به آموزش فنون دفاع شخصی میکردند و سازمان و ارگانی نظارت بر این امر نداشت در چند سال گذشته افراد مختلفی کمر همت بستند که به ورزش جوجیتسو در ایران سر و سامانی دهند.

بنیان گذار جوجیتسو در ایران استاد نصر الله کاکاوند هست و مدیر ومربی تیم ملی جوجیتسو ایران آقای ایت هستند. 

 

ووشو

از ورزش رزمی و باستانی چینی است که در آن انواع مختلف حرکات جهت سلامتی جسم و روح و دفاع از خود در نظر گرفته شده است. در چین باستان از هنرهای رزمی برای دفاع از سرزمین یا خود یا خانواده از دشمنان، راهزنان و غیره استفاده می‌‌شد. امروزه ووشو بصورت استاندارد جهانی به مردم جهان ارائه شده است و فقط منحصر به کشور چین نیست و مردم کشورهای مختلف برای بهره گیری از خواص طبی وشرکت در رقابتهای قهرمانی این رشته ورزشی را تمرین می‌‌کنند.

هنر رزمی ووشو بطور کلی در دو زمینه ارائه می‌‌شود:

زمینه تالو (اجرای فرمهای سنتی چینی بصورت زیبا به همراه حرکات آکروباتیک)
زمینه سانشو (مبارزه آزاد بر روی سکو با استفاده از دستان و پاها و زیرگیری)
زمینه تالو دارای چهار سبک معروف جهانی است که معمولا در مسابقات بین المللی دارای رده‌های قهرمانی است.




سبک چانگ چوآن

به این سبک در چین مشت بلند می‌‌گویند که در مناطق شمالی چین ابداع شد. حرکات سریع تر , قوی تر و سبکتر اجرا می‌‌شوند. در این سبک سیستم بدن لازما اش انعطاف بالا است که معمولا بهمراه دویدنهای کوتاه و بلند انجام می‌‌شوند.




سبک نان چوآن

یا مشت کوتاه که در مناطق جنوبی چین ابداع شده و بخاطر داشتن مشتهای سریع تر, سنگین تر وقوی تر انجام حرکات فرم در جا این لقب را گرفته است.





سبک تای چی چوآن

مشت تنفسی نام این سبک است که تنفس ریتمیک همراه و هماهنگ با حرکات فرم از ویژگیهای این سبک می‌‌باشد. هنر رزمی تای چی چوآن از سبکهای درونی است که بر خلاف دو سبک گفته شده در بالا (چانگ چوآن و نان چوآن) بر روی روح و درون کار می‌‌کند که در روند تمرین این سبک جسم نیز ساخته شده و هنر جو را به سطح بالایی از سلامتی و آمادگی جسمانی می‌‌رساند. امروزه این هنر رزمی را در سراسر جهان به خاطر سلامتی جسمانی و روانی و برای رسیدن به آرامش روحی انجام می‌‌دهند. به طور کلی حرکات سبک تای چی آرام و نرم و یکنواخت بدون وقفه بوده که به قول چینیها مانند ابرهای شناور و آبهای روان است.

تای چی دارای پنج سبک درونی دارد که همگی از استیلهای تای چی بحساب می‌‌آیند:

استیل یانگ
استیل چن
استیل وو
استیل سان
استیل هائو-زانگ
همچنین دارای سبک معروف و منحصر بفرد در زمینه دفاع شخصی و مبارزه می‌‌باشد که علاوه بر این انجام این تمرینات کمک شایانی به بیداری نیروی درونی و جاودانی در انسان می‌‌کند. به این سبک تویی شو یا رد و بدل کردن دستها می‌‌گویند که در زبان انگلیسی به آن Push hands می‌‌گویند. همچنین زمینه دیگری در تای چی وجود دارد بنام چی کنگ که مجموعه‌ای شیوه‌های تنفسی است که با انجام این تمرینات پس از 6 ماه بصورت مداوم، کلیه امراض و ناراحتیهای جسمی و روحی بهبود خواهند یافت. البته اگر در هوای پاک مانند کوهستان تمرین شود نتیجه بسیار قابل توجهی خواهد داشت.


سبک شائولین

سبک معروف و کهن ووشو است که یک سبک درونی و بیرونی است. یعنی سختی و خشونت دو سبک چانگ چوآن و نان چوآن و نرمی و پرداختن به درون سبک تای چی را دارد. زیر مجموعه‌های این سبک بسیار زیاد هستند که پرداختن به آنها مقوله‌ای گسترده است که در زیر فقط اشاره‌ای به تعدادی از سبکهای زیر مجموعه شائولین چوآن می‌‌شود:

تانگ لانگ(مشت ملخ)
لوهان(سبک معروف و اولیه شائولین)
زائو زوی(سبک آدمک مست)
فنزی چوآن(مشت لغزشی)

 

 تکواندو

که در دسته ورزش‌های رزمی جای دارد، حدود 20 قرن پیش خاستگاه اولیه آن در کشور کره بوده و بالغ بر سالها است که جزو یکی از محبوبترین ورزشهای رزمی جهان است. مهمترین و برجسته‌ترین خصوصیت ورزش تکواندو این است که یک پیکار و مبارزه آزاد است و مانند برخی از ورزشهای رزمی، ورزشکار با انواع محافظها به مبارزه نمی‌پردازند و دستها و پاها کاملا" آزاد هستند.

معنی واژگانی تکواندو

تکواندو در لغت به معنای "راه وروش ضربه زدن وخورد کرد وپريدن به وسيله دستها وپاها" است که شامل ضربات زاویه دار مشت می‌‌باشد که ضمن نمایش قدرت، ظرافت و زیبایی را نیز نشان می‌دهد.

از سویی دیگر تکواندو جدا از اهمیت ورزشی اش در نگاه عمومی و کلی یکی از بهترین و کاملترین شیوه‌های دفاع شخصی است که هر کسی با یاد گرفتن آن می‌تواند در شرایط ویژه و خاص از خود محافظت کند. همه حرکات این ورزش بر مبنای موقعیت دفاعی است که در مجموع فرد را در برابر حملات تک نفره دشمن ایمن می‌کند و ضریب سلامتی را بالا می‌‌برد. تکواندو نشان دادن زیبایی هنرهای رزمی است.

ورزشی مفید برای ذهن

مهمترین حقیقتی که درباره تکواندو می‌توان گفت این است که، نه تنها این ورزش یک هنر ممتاز و برتر در زمینه دفاع شخصی است، بلکه ورزش بسیار مفیدی برای ذهن نیز به شمار می‌رود. تمرینات تکواندو به ورزشکار اعتماد به نفس می‌‌دهد و همین مساله باعث می‌شود تا در مواجهه با رقیب بتواند بر او غلبه کند، ضمن اینکه با تعمیم دادن آن به کل زندگی فرد قدرت وی در مقابله با مشکلات هم بالا می‌رود.

به علاوه این توانایی ذهنی به انسان در بهبود روابط اجتماعی اش نیز کمک شایانی می‌کند. تکواندو در مجموع باعث بالا رفتن آمادگی جسمی، روحی و حسی می‌شود. امروزه این ورزش یکی از شناخته شده‌ترین ورزش رزمی مردم آسیای شرقی و به ویژه کره به شمار می‌رود.

اولین بار به صورت رسمی در اواسط دهه 1950 گروهی از نظامیان کره‌ای با هم تصمیم گرفتند این ورزش را که آمیزه‌ای از حرکات آزاد دست و ضربات پا است سازماندهی کنند که پس از آن به تکواندو معروف شد که به سرعت در طول 30 سال اخیر به یکی از موثرترین و کاربردی‌ترین شیوه‌های دفاع شخصی بدون استفاده از سلاح سرد و گرم تبدیل شد، و امروزه بسیاری از ما به راحتی آن را در طی دوره‌های کوتاه مدت آموزشی فرامی گیریم.

این ورزش در ایران، امریکا و اروپا نیز هواداران خود را دارد و در میان امریکاییها و بویژه سیاهپوستان بسیار طرفدار دارد و مانند سایر رشته‌های ورزشی در کوتاهترین زمان ممکن جای خود را درمیان آنها پیدا کرده است

عکسهایی از فرم های تکواندو

یک نوع ورزش رزمی است. روش مبارزه با دست خالی و شامل ضربه‌های سریع دست و پا. در سال 1921 يکی از بزرگترين استادان کاراته اوکيناوا گیچین فوناکوشی 1868-1957 توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نمايد

گفته می‌‌شود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و يکی از استادان اوليه و مبتکران اين فن بوديدهاراما است که حدود 525 سال قبل از ميلاد مسيح ميزيسته است وی که از پيشوايان مذهبی به ديگران به تنهايی از هند به راه افتاد و پس از راهپيمايی چند هزار کيلومتری خود و با پشت سر گذاشتن موانع طبيعی بسيار مشکل موجود در آن زمان به چين رسيد و در ايالت هونونان و معبد شائولين اقامت گزيد تعاليم بوديدهاراما شامل تمرينات شديد انضباطی و انجام اعمال پرهيزکاری بود وی 9 سال رنج و رياضت همراه با تفکر و برای اين که شاگردانش نيز بتوانند در مقابل ساعت‌های طولانی تفکر و انديشه تاب مقاومت بياورند و نيز با زورگويانی که تعاليم مذهبی و مردان دين را سد راه خود می‌‌ديدند به مبارزه و مقابله برخيزند 18 حرکت تمرينی را ابداع نمود که در حقيقت زير بنای حرکات کاراته امروزی است.

از طرفی هنگامی که حکومت‌های استبدادی در چين سلسله کينک 1644-1911 و سلسله ساتسوما در اوکيناوا به منظور جلو گيری از ورزيده شدن مخالفان و نيز تحت کنترل در آوردن مردم قانون منع استفاده از شمشير را به مورد اجرا گذاشتند و به جمع آوری سلاح‌های رزمی اقدام نمودند مردم به سوی آموزش هنر مبارزه با دست خالی روی آوردند که همين امر باعث شکو فايی هر چه بيشتر کاراته شد.

در سال 1921 يکی از بزرگترين استادان کاراته اوکيناوا گیچین فوناکوشی 1868-1957 توانست با قدرت و ظرافت تمام کاراته را به ژاپن معرفی نمايد و برخی ديگر از هنر جويان که تحت تعليم بزرگترين استادان اوکيناوا قرار گرفته بودند تکنيک‌های سنتی را با يکديگر ترکيب نموده و سبک‌های متعددی از کاراته را به وجود آوردند.

در حال حاضر، سبکهای مختلف کاراته، بالغ بر صدها سبک می‌شود که در واقع، بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر از سبک‌های اصلی و کنترلی و يک سبک نيمه کنترلی می‌‌باشد.

سبک‌های کنترلی عبارتند از:


SHOTO KAN شوتوکان بنيان گذار: گيچين فونا کوشی (1957-1868)

شوتوکان يعنی: خانه شوتو، مکتب شوتو - لقب فوناکوشی، شوتو، و کان خانه و کتب وی بود. علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سيستم شوری ته در کاراته است. اکنون رشته شوتوکان توسط یکی از استادان بزرگ جهان به نام استاد کانازاوا به صورت مدرنتر و علمی تربا نام شوتوکانs.k.i به جهانیان معرفی شده که حتی با کمک از نیروهای فیزیکی و بهره گیری از علم فیزیک کارهایی که به نظر خیلی‌ها سخت یا غیرممکن مینماید را ممکن می‌کند در این متد توجه خاصی به نیرو و سرعت ورود آن و مرکز ثقل نیرو می‌شود .


SHITO RYU شيتوريو بنيان گذار: مابونی کنوا (1952-1889)

شيتوريو متشکل از دو سيستم ناهاته و شوری ته در کاراته می‌‌باشد. شيتو از نام‌های دو استاد بزرگ اوکيناوايی گرفته شده است. بدين صورت که شی از نام ايتوسوآنکو استاد مسلم سيستم شوری ته و کلمه تو از نام هيگااونا کانر يو بنيان گذار و استاد مسلم سيستم ناهاته.


GOJU RYU گوجوريو بنيان گذار: مياگی چوجون (1953- 1888) گوجوريو يعنی: روش سفت و نرم، که در اوکيناوا شکل گرفت و و متعلق به سيستم ناهاته در کاراته می‌‌باشد.


WADO وادوريو بنيان گذار: اوتسوکا هيرونوری (1982-1892)

و ادوريو يعنی: راه صلح، روش صلح، روش صلح جويانه. وسبک نيمه کنترلی عبارت است از:


KYOKUSHIN KAI کيوکوشين بنيان گذار: ماسوتاتسو اوياما (1994-1923)

کيوکوشين کای، از عناصر مختلفی که نشات گرفته از تجريبات اوياما وسبک‌های ديگر است، به وجود آمد. کيوکوشين کاری از سه لغت کيوکو ((بالاترين ،نهايت)) شين ((حقيقت، روح)) و کای ((گروه و انجمن)) ترکيب شده است. نام ديگر اين سبک اوياماريو است. تاکيد اين سبک روی مبارزه واقعی از راه نزديک است. کيوکوشين کای يکی از سبک‌های خشن کاراته است و برای کاستن مقاومت حريف، تکنيک‌ها به طور متوالی اجرا می‌‌شود. اين سبک تاکيد زيادی بر روی تمرينات تنفسی و حرکاتی که در کاراته دو ممنوع شده است دارد. دوجوی مرکزی اين سبک هومبو نام دارد و در سال 1955 توسط اوياما در توکيو افتتاح شد

دکتر گریشمن، باستان شناس فرانسوی درباره ورود آریان‌ها هزار سال قبل از میلاد می‌گوید: این سواران ایرانی با زن، بچه و گله وارد شدند و مزیت تقسیم ناحیه را به مالک کوچک متعدد به دست آوردند و بیشتر آنان همراه گروه سواران خود به خدمت امرای محلی درآمدند.

آریایی‌ها یکی از شعب مردمان هند و اروپایی بودند. برخی از باستان شناسان معتقد هستند که ساکنین اولیه آریان ها یا آریایی ها در قسمت شرقی و جنوب شرقی دریای خزر بوده و برخی دیگر آن ها را به مردمان قفقازیه که به قسمت‌های جنوبی خزر آمده‌اند نسبت می‌دهند.

اینان مردانی بودند که به عنوان سرباز مزدور زندگی می‌کردند. ایشان سربازانی را تشکیل می‌دادند که می‌بایست یک روز جانشین امرایی بشوند که خود در خدمت ایشان بودند.

تاریخ مهاجرت آن ها نیز به درستی روشن نیست ولی بین دو هزار سال تا پانصد سال قبل از میلاد این قوم به سرزمین ایران آمده و افراد بومی و محلی را به جنوب برده‌اند.

بنابراین آریان ها مردمانی قوی، سلحشور و صحرا گرد بوده و کار عمده شان پرورش حیوانات اهلی و شکار و سواری و تیراندازی بوده‌است.

ورزش و تقویت قوای بدنی و مهارت در جنگ و سواری و تیراندازی و راهپیمایی از اصول متداول این مردم بوده‌است قومی که دائما در حال کوچیدن و منازعه با بومی‌های محلی بوده و به قهر و غلبه زمینها و کشتزارها را تصاحب می‌کرده قطعا باید چالاک و سلحشور و بردبار و قوی اندام باشند.

این مردم بتدریج شهر نشین شده و ده و شهر و قصبه بوجود آورده‌اند از وقتی که آریان ها شهر نشین شدند همیشه مورد هجوم شعبه دیگر آریایی ها – سکاها واقع شدند.

قبل از تشکیل دولت ماد، آریان ها بشکل ملوک الطوایفی می‌زیسته و رئیس هر خانواده با قدرت کامل خانواده را اداره می‌کرد، و در مواقع جنگ یکی از رؤسای این خانواده فرماندهی لشکر را به عهده می‌گرفتند که بعدا مقام سلطنت از همین اختیارات به وجود آمد. در آن زمان هیچ یک از امراء و سلاطین قدرت رئیس خانواده را تهدید نمی‌کردند.

از قرن نهم قبل از میلاد سه تیره بزرگ آریایی در سرزمین ایران به حکومت رسیدند، در مشرق باختری‌ها، در مغرب مادها و در جنوب پارس ها.

آن چه از اخلاق و آداب این زمان روشن است حالت آماد گی قوم آریایی برای حرکت و جنگ و دفاع بوده و در این عصر کشت غلات کاملا مرسوم شده و در دهات و قصبات مزارع رونق بیشتری یافتند.

تربیت حیوانات اهلی را عملی ساخته و اسب و سگ از نظر فوایدی که در جنگ و سفر و حضر و نگهبانی رمه و گله داشتند بیشتر اهمیت داشت.

تحریک و تحرک بخشیدن به ورزشها اغلب یک حالت ووسیله بیاد ماندنی نمی‌باشد. برای مثال، پیشقدمان دریانوردی و قایق رانی اغلب می‌گفتند که اغلب مسابقه قایق‌های باد شونده به معنی تحریک بخشیدن به مهارتهای یادگیرندگان قایق رانی و دریانوردی است. اما با وجود این، اغلب مهارتهای محرک برای افزایش قابلیت کارآیی و عملکرد در موقع رقابت بیشتر از یادگیری باهم ادغام می‌شوند. روحیه ورزشکاری یک روحیه یا حالتی را بیان می‌کند که از آن فعالیت یا رقابت بخاطر خود آن لذت می‌برند.این حالت عاطفی معروف توسط خبرنگار ورزشی Grantland Riceبه این صورت معنی می‌شود که مهم نیست که شما برنده یا بازنده شدید بلکه این مهم است که بازی را انجام داده‌اید.، " و شعار المپیک مدرن که توسط بنیان گذار آنPierre de Coubertinاین است.مهمترین چیز... این نیست که برنده نشدید اما این است که شما شرکت کردید، نمونه‌هایی از بیان این حالت عاطفی مناسب هستند. بیان می‌شود

اما اغلب فشار برای رقابت یا یک تمایل فردی برای احراز کارآیی&mdash مانند فشار و زور تکنولوژی&mdashمی تواند بر بازی لذت بخش و رقابت عادلانه توسط شرکت کنندگان تاثیر بگذارد.

افراد مسئول برای فعالیتهای تفریحی اغلب در جستجوی شناخته شدن و کسب احترام در ورزشها هستند که با پیوستن به فدراسیون ورزشها مانند کمیته بین المللی المپیک یا با تشکیل هیئت منظم وقانونی اقدام به این کار می‌کنند. دراین صورت ورزشها از حالت تفریحی به حالت رسمی عوض می‌شوند: در ارتباط با اعضای جدید اخیر از قبیل دوچرخه سواران BMX، کوهنوردان برفی، و کشتی گیران هستند بعضی از این فعالیتها جنبه عمومی و همگانی دارند اما شکل گیری غیر یکسان در فرمهای مختلف برای مدت زمان طولانی دوام داشته‌است. در حقیقت، مققرات رسمی ورزشها در ارتباط با زندگی مدرن و توسعه فزاینده‌است.

روحیه ورزشکاری، تحت هر اسمی مربوط به رفتار رقابت کننده در قبل، در طی و بعد از رقابت می‌باشد.نه تنها اگر یک ورزشکار برنده شود باید روحیه ورزشکاری خوبی داشته باشد وآن را حفظ کند بلکه اگر او ببازد باید همچنین این روحیه را حفظ کند. برای مثال در فوتبال روحیه ورزشکاری چنان ملاحضه شده‌است که برای معالجه یک ورزشکار زخمی از طرف مقابل توپ را به بیرون از زمین بازی شوت می‌کند که امکان معالجه او را فراهم سازند.بطور دوجانبه تیم دیگر انتظار دارد که توپ را در موقع پرتاب به داخل زمین بازی دریافت کند

خشونت در ورزشها شامل رد شدن از روی خط رقابت عادلانه و ایجاد خشونت و دعوا است. ورزشکاران، مربیان، طرفداران آنها و والدین بعضی وقتها رفتار خشونت آمیز را بر علیه افراد یا املاک و تاسیسات در نمایش ناراحتی از عادلانه بودن نمایش، احاطه طرف مقابل و عصبانیت یا جشن و سرور در پیش می‌گیرند.

۱- پیشگیری از افسردگی و بالا بردن روحیهٔ عمومی فرد

در حین انجام فعالیت بدنی، تولید یک مادهٔ شیمیایی از بدن به نام "سروتونین" بیشتر می‌شود. کاهش سرتونین در بدن با افسردگی مرتبط می‌باشد و داروهای ضد افسردگی نیز در جهت افزایش این ماده در بدن عمل می‌کنند. بنابراین در میان افرادی که به طور مرتب ورزش می‌کنند، به ندرت می‌توان شخص افسرده‌ای یافت. از طرفی با ورزش کردن، تولید "اندورفین" و "اپی نفرین" و "سیتوکین‌ها" نیز افزایش می‌یابد و این مواد به طور طبیعی باعث بالا بردن سطح هوشیاری و روحیهٔ عمومی فرد شده و احساس انرژی و شادابی بیشتری برای انجام کارهای روزمرهٔ زندگی به شخص ورزشکار اعطا می‌کنند. در حین انجام فعالیت بدنی، تولید یک مادهٔ شیمیایی از بدن به نام سروتونین بیشتر می‌شود.کاهش سرتونین در بدن با افسردگی مرتبط می‌باشد و داروهای ضد افسردگی نیز در جهت افزایش این ماده در بدن عمل می‌کنند.

۲- تأثیر در زندگی خانوادگی و اجتماعی و در شغل افراد

مسلماً یک شخص ورزشکار با تنبلی و کسالت بیگانه‌است و علاوه بر داشتن هیکلی متناسب و خوش فرم از روحیهٔ بالا و شادابی نیز برخوردار است و این موفقیت، ارتباطات وی را در زندگی روزمره، چه در خانواده و چه در اجتماع یا محیط کار تضمین می‌کند. مسلماً کارفرمایان در استخدام افراد، این معیارهای مهم را در نظر خواهند گرفت. بنابراین یک شخص سالم و تندرست، از موقعیت و پیشرفت شغلی بهتری نسبت به افراد چاق و کم تحرک برخوردار خواهد بود.

۳- پیشگیری از ابتلا به آلودگی‌های اجتماعی

یک فرد سالم و ورزشکار قطعاً به طور ناخودآگاه از سیگار دوری می‌کند، چون در می‌یابد با ورزش به اکسیژن بیشتری نیاز دارد، ولی سیگار یا مواد مخدر به وضوح انرژی وی را کم کرده و او را ضعیف تر می‌کند. بنابراین خود به خود برای پیشرفت در امور ورزشی خویش و برای انجام تمرینات، از این مواد دوری می‌جوید. از طرفی، در یک محیط ورزشی سالم، از این گونه افراد و آلودگی‌ها کمتر می‌توان اثری یافت و احتمال ابتلای چنین افرادی به آلودگی‌های اجتماعی بسیار پایین بوده و به دلیل روحیهٔ ورزشی از بسیاری ناهنجاری‌های دیگر اجتماعی، که با خلق و خوی جوانمردی و ورزشکاری همخوانی ندارد، پرهیز می‌کنند. ورزش‌های امروزی تنها یک فعالیت جسمی ساده نیستند، بلکه قابلیت‌های پیچیدهٔ مغز را در امور مختلف از جمله هماهنگی، چالاکی و سریع بودن، درست عمل کردن و درست تصمیم گرفتن را تقویت می‌کنند.

۴- تقویت عملکرد ذهن در یادگیری و هماهنگی

تعریف ورزش تنها در افزایش فعالیت جسمانی خلاصه نمی‌شود.بسیاری از ورزش‌های امروزی نظیر پینگ پنگ، اسکیت، اسکی، بسکتبال، شنا و... حرفه‌ای هستند و نیاز به یاد گیری و حتی مربیان مجرب دارند و کار فکری زیادی را نیز می‌طلبند.بنابراین ورزش‌های امروزی تنها یک فعالیت جسمی ساده نیستند، بلکه قابلیت‌های پیچیدهٔ مغز را در امور مختلف از جمله هماهنگی، چالاکی و سریع بودن، درست عمل کردن و درست تصمیم گرفتن را تقویت می‌کنند. به گونه‌ای که در یک شخص غیر ورزشکار این قابلیت‌های مغز، خاموش می‌ماند و به تدریج ذهن تنبل و سست می‌شود و این گونه افراد، بیشتر تمایل دارند در یک گوشه بنشینند و در فکر فرو روند! به طور کلی می‌توان گفت ورزش در کلیهٔ اجزای جسم و ذهن بدن و در کلیهٔ مراحل زندگی انسان تأثیر غیرقابل انکار و به سزایی دارد.